ای کاش .....

                      خداوند ...
 
    سه چیز را نمی آفرید 

% عشق 

%غرور

%دروغ

             زیرا اگر عشق نبود  

                           انسان ازروی غرور

                                        دروغ نمی گفت..  

بذار یواش شروع كنم سلام گلم . همنفسم

آرزوهام راضی شدن دیگه بهت نمی رسم

گفتم چیا گفتی بهم؟ گفتی كه آینده داری

دنیا همش عاشقی نیست گریه داری. خنده داری

گفتم كه گفتی من باشم به لحظه هات نمی رسی

به قول دل شاید دلت گرو باشه پیش كسی

خلاصه گفتم كه چشات قصدرسیدن نداره

رویاها كاله و دسات خیال چیدن نداره

گفتم كه گفتی زندگیت غصه داره . سفر داره

هم واسه من. هم واسه تو. با هم بودن خطر داره

گفتم تو گفتی رویاها مال شبای شاعراست

شهامتو كسی داره كه شاعر مسافراست

مسافرا اون آدمان كه با حقیقت می مونن

تلخیاشو خوب می چشن . غصه هاشو خوب می دونن

گفتم فقط می خوای واست یه حس محترم باشم

عاشقیمو قایم كنم تو طالع تو كم باشم

گفتم كه گفتی ما دوتا به درد هم نمی خوریم

ولی یه جا مثل همیم. هر دو مون از غصه پریم

گفتم تو گفتی می تونیم یادی كنیم از همدیگه

اما كسی به اون یكی لیلی و مجنون نمی گه

گفتم تو گفتی سهممون از زندگی جداجداست

حرف تو رو چشم منه ..اما اینام دست خداست

هر چی كه تو گفته بودی گفتم به دل بی كم و بیش



حال خودم؟ نه راه پس مونده برام . نه راه پیش

دلم كه حرفاتو شنید . اول كه باورش نشد

ولی نه. بهتره بگم .نفهمیدش . سرش نشد

یه جوری مات و غمزده فقط به دورا خیره شد

رنگ از رخش . نه نپرید . شكست و مرد و تیره شد

بلور رویاهام ولی . چكید مثله خواب تگرگ

آرزوهام از هم پاشید . رسید ته كوچه مرگ

راستش ازم چیزی نموند . به جز همین جسم ظریف

خوب می دونی چی میكشه غریب تو خونه حریف

نگی چرا نوشته هام لطیف و عاشقونه نیست

رویاو آرزو كه هیچ . حتی دل دیونه نیست

دوست دارم . چه توی خواب . چه توی مرگ و بیداری

فدای یه تار موهات . كه منو دوستم نداری

مواظب آدما باش . زندگی گرگه مهربون

خدای رویای منم . هنوز بزرگه مهربون

چه قدر زيـباست حرمت عـشق ............ حرمت تو

چه قدر زيباست دوست داشتن ........... دوست داشتن تو

چه قدر زيباست عاشقي ........ به عشقي چون تو

چه قدر زيـباسـت بويـيدن ......... در هواي تو

چه قدر زيـباست آرمـيدن ......... روي شانه هاي تو

چه قدر زيباست گم شدن ......... در سياهي گيسوان تو

چه قدر زيباست خيره شدن ....... در چشمان تو

تا ببيني بيكران هستي ......... خداي تو

........ چه قدر زيباست بوسيدن لبهاي تو........

صـداي خـنده ي شـقايـق ........ بوي عطر تو

چه قدر زيباست كه باشي....... مستي در مكتبش

تا هر چه مي پرستد ........ بپرستي تو

چه قدر زيباست مستي در هواي عشق ......... در هواي تو

چه قدر زيباست مستي در عشق ........ كه مستي و عاشقي تو

چه قدر زيباست مستي در عشق .....چه قدرزيباست كه مستي و عاشقي تو

از آن روزها که تو به من گفتي :

 ميان سنگلاخ ها و دره ها و کوه ها مواظب هم باشيم و دست هم را ول نکنيم روزها گذشته است . اما دست هر دويمان در هواست و ميل به گرفتن نداريم . هميشه مي خواستم بگويم که تو يعني زندگی منی ...

 اما غرورم مانع شده است . مي خواهم بداني که دلم برايت به اندازه همين يک دنيا فاصله تنگ است .

 پس دستت را به من بده که من براي شروع دوباره آماده ام ...

    خداي من !

                سلام !

          خداي سالهاي دور!

                                سلام !

                                  دوباره آمدم

                             همان مزاحم هميشگي

                             همان دلم گرفته هاي كودكي

                                            مرا بگير و ترد نكن

                                         نذار بمانم من در اين بريدگي

                                                     بريدگي اي كه هر طرف

                                                             پر از غبار خستگيست

                                                          پر از سكوت بينصيب زندگيست

                                                                                         پر از خلاء

                                                                                 پر از نگاه هاي پر طمع

                                                                                          مرا بگير !

                                                                       مرا بگير و ناز كن !

                                                   نگو كه اين نياز نا گشودنيست

                                                      و اين كلام آخرم :

                                            دلم گرفته از زمين

                                 دلم گرفته از زمان

                         بيا ببر مرا ببر!

  از اين جهان به آن جهان

                            فقط همين...                ٪

                 دلم میخواهد کوچه های دلتنگی 

    تا در دنیا حسرت و غمی نباشد

                        که تو را اندوهناک ببینم

        چرا که من و دل در کوچه های دلتنگی 

        و غربت سالها قدم زده ایم تا تو را یافته ام

زورقی بشکسته بودم پای در موج بلا

     عشق تو من را ز طوفان بلا کرد رها

            آتش عشق تو سوزاند تمام هستی ام

                هستي ام نيست شد٫هست شد نيستي ام

من نگاهم دیگه دنبال تو نیست

دلمو پس میگیرم مال تو نیست

دیگه هرگز ننویس قصه برام

برو من عشق دروغی نمیخوام

دیگه من عشق دروغی نمیخوام

نمیخوام نمیخوام نمیخوام

افسوس  که  چه  زود دیر   می شود       

                                                   هر  عاشقی  به جوانی خویش  پیر  می شود

چه سر ایست اندر عشق و  عاشقی      

                                                   که  هر  عاشقی  ز ازل  دچار  تقدیر  می شود

هزار لیلی و مجنون بدیده ام به جهان       

                                                   که هرکدام شبی دچار ناله ی شبگیر می شود

بریده ام ز تو او  تمام هستی خویش       

                                                   افسوس که  عشق  اینگونه  تفسیر  می شود

بمیرم  و  روم  ز جمع  عشاق  جهان       

                                                   این  خسته دل عاقبت به خاک زنجیر  می شود

 

اگه کسی دلت رو شکوند، بازم دوسش داشته باش ولی هیچوقت دل کسی رو نشکون که دوستت داره. پس یادت باشه دل منو نشکونی چون دوستت دارم
----------------------------------------------------------------------------
دیروز تو کلاس ریاضی داشتم به تو فکر می کردم، اما هر چی فکر کردم نتونستم حساب کنم که چقد دوستت دارم
----------------------------------------------------------------------------
چطور می تونی به بارون بگی نباره وقتی که ابرها هستند. چطور می توی به برگ بگی نریزه وقتی که باد هست. چطور می تونی به من بگی عاشق نشم وقتی که تو

«اوایل کوچک بود. یعنی من این طور فکر می کردم.اما بعد بزرگ و بزرگ تر شد.آن قدر که دیگر نمی شد آن را در غزلی یا قصه ای یا حتی دلی حبس کرد.حجمش بزرگ تر از دل شد و من همیشه از چیزهایی که حجم شان بزرگ تر از دل می شود، می ترسم.از چیزهایی که برای نگاه کردن شان-بس که بزرگ اند- باید فاصله بگیرم، می ترسم. از وقتی که فهمیدم ابعاد بزرگی اش را نمی توانم با کلمات اندازه بگیرم یا در "دوستت دارم" خلاصه اش کنم، به شدت ترسیده ام.از حقارت خودم لج ام گرفته است.از ناتوانی و کوچکی روحم.فکر می کردم همیشه کوچک تر از من باقی خواهد ماند.فکر می کردم این من هستم که او را آفریده ام و برای همیشه آفریده ی من باقی خواهد ماند.اما نماند.به سرعت بزرگ شد.از لای انگشتان من لغزید و گریخت. آن قدر که من مقهور آن شدم.آن قدر که وسعتش از مرزهای دوست داشتن فراتر رفت.آن قدر که دیگر از من فرمان نمی برد.آن قدر که حالا می خواهد مرا در خودش محو کند.اکنون من با همه توانی که برایم باقی مانده است، می گویم "دوستت دارم"تا شاید اندکی از فشار غریبی که بر روحم حس می کنم رها شوم.تا گوی داغ را برای لحظه ای هم که شده، بیندازم روی زمین.»

زندگی قشنگترینو رنگی ترین فرصتیه که به هر آدمی یه بار داده میشه.فرصتی که فقط یکبار می تونی تجربش کنی.فرصتی به لطافت رویای کودکی.به زیبایی دونه های بارونی که به صورتت میخوره و تنهایتو پر می کنه و نمیذاره کسی اشکاتو ببینه.مثل دستای نرمی می مونه که نوازشت می کنه و تورو به یه خوابو رویای عمیقو عجیب میبره.رویایی که تورو تو خودش غرق می کنه،انقدر که دیگه خودتم به یاد نمیاری. انقدر که از اصل هر چیزی دور می شی. زندگی تنها غرق شدنیه که لذت بخشه.ولی همیشه زندگی نسیم خنکو دلنواز بهاری نیست چون اگر باشه دیگه طوفان قشنگی نداره.قشنگیه رنگین کمون و هیچوقت فراموش نکن.لحظه به لحظه، ثانیه به ثانیه ، نفس به نفس.ساعت شنیه عمرت خیلی وقته که بر گشته و داره کمو کمو کمتر میشه. تو نمی دونی که الان کجای کاریو چقدر فرصت مونده ولی بدون که اگه منتظری کسی دریو واست باز کنه حالا حالاها الافی. کودکی،نوجوانی،جوانی،. . . پیری چقدر زیبان.چرا پیری نه؟هر پیری باید سپاسگذار خداوند جاودان باشد که فرصت چشیدن تلخو شیرینه روزگارو داشته و چه خوبو چه بد به چیزی دست پیدا کرده که آدمای زیادی حتی فرصت فکر کردن راجبه اونو نداشتن.چرا افسوسه گذشته؟ تو کسی هستی که به اندازه لیاقتت بهره بردی پس راهو برای بقیه باز کن بذار همه معنای زیبایو زشتیو بچشن.زندگی میگذره خندیدی بردی ولی اگه غیر از این باشه زیر پاهاش له می شیو هیچ کس دستتو نمی گیره.نفس بکش و عشقو یه بار دیگه امتحان کن.بالاخره یه روزم نوبت توه.چون همه آدما در کل به یه اندازه سهم می برن یکی کم یکی زیاد ولی در آخر یکسان.